[Δείτε ολόκληρη τη συζήτηση εδώ, από το 17:25 μέχρι 21:05]
Σχόλιο Antii : Ολγα Τρέμη...το μεγαλείο του αστού βλαχοκολωνακιώτη Ελληνα (καλούπι No381A του κουτοπόνηρου ΠΑΣΟΚτζή της δεκαετίας του '80). Εξαιρετικό ποστ από το μπλε μήλο. Ταυτιζόμαστε πλήρως και με αυτό για τον μαζοχισμό μας να βλέπουμε το "αγαπημενο" κατινίστικό δελτίο του MEGA (I love to hate it ή αλλιώς guilty pleasure) αλλά και στο σχολιο Νοσταλγίας που κάνουν διάφοροι για τις εποχές Μιτεράν και Κολ, που αντί να δουν σε τι φταίξαμε εμείς ως χώρα και δεν ανταπεξήλθαμε στις Ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις, ονειρεύονται εποχές Κολ και Μιτεράν, τότε που έτρεχε ζεστό το χρήμα στο αυλάκι, χωρίς κανένα έλεγχο από Ευρώπη (λάθος που βαραίνει αυτούς ακριβώς τους πατέρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που δεν έθεσαν τα σωστά θεμέλια!). Όσο και να βρίζουμε τη σκύλα Μέρκελ, τελικά αν καποιος κάτσει και το σκεφτεί σοβαρά, αυτό το πράγμα με τη αβέρτα χρηματοδότηση των πιό αδύναμων Ευρωπαϊκών χωρών δεν μπορούσε να συνεχιστεί πλέον. Αποτελεί υποχρέωση όλων των χωρών μεσα στην EU να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ενωση. Υπό αυτή την έννοια, η Μέρκελ είναι ότι ακριβώς χρειάζεται η Ευρώπη στην παρούσα φάση και όσο υπάρχουν Ελληνες με τον σκεπτικό της Ολγας Τρέμη, του Παύλου Τσίμα και κάθε Ευρωπαίου που σκέφτεται ότι μπορεί να εκμεταλεύεται μια κατάσταση προστασίας από την EU και να μην νοιάζεται να βάλει το λιθαράκι του σε ένα δύσκολο οικοδομημα, παρά να γκρεμίζει βρίζοντας και κατηγορώντας τα άλλα έθνη.
Σχόλιο Antii : Ολγα Τρέμη...το μεγαλείο του αστού βλαχοκολωνακιώτη Ελληνα (καλούπι No381A του κουτοπόνηρου ΠΑΣΟΚτζή της δεκαετίας του '80). Εξαιρετικό ποστ από το μπλε μήλο. Ταυτιζόμαστε πλήρως και με αυτό για τον μαζοχισμό μας να βλέπουμε το "αγαπημενο" κατινίστικό δελτίο του MEGA (I love to hate it ή αλλιώς guilty pleasure) αλλά και στο σχολιο Νοσταλγίας που κάνουν διάφοροι για τις εποχές Μιτεράν και Κολ, που αντί να δουν σε τι φταίξαμε εμείς ως χώρα και δεν ανταπεξήλθαμε στις Ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις, ονειρεύονται εποχές Κολ και Μιτεράν, τότε που έτρεχε ζεστό το χρήμα στο αυλάκι, χωρίς κανένα έλεγχο από Ευρώπη (λάθος που βαραίνει αυτούς ακριβώς τους πατέρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που δεν έθεσαν τα σωστά θεμέλια!). Όσο και να βρίζουμε τη σκύλα Μέρκελ, τελικά αν καποιος κάτσει και το σκεφτεί σοβαρά, αυτό το πράγμα με τη αβέρτα χρηματοδότηση των πιό αδύναμων Ευρωπαϊκών χωρών δεν μπορούσε να συνεχιστεί πλέον. Αποτελεί υποχρέωση όλων των χωρών μεσα στην EU να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ενωση. Υπό αυτή την έννοια, η Μέρκελ είναι ότι ακριβώς χρειάζεται η Ευρώπη στην παρούσα φάση και όσο υπάρχουν Ελληνες με τον σκεπτικό της Ολγας Τρέμη, του Παύλου Τσίμα και κάθε Ευρωπαίου που σκέφτεται ότι μπορεί να εκμεταλεύεται μια κατάσταση προστασίας από την EU και να μην νοιάζεται να βάλει το λιθαράκι του σε ένα δύσκολο οικοδομημα, παρά να γκρεμίζει βρίζοντας και κατηγορώντας τα άλλα έθνη.
Από blemilo.blogspot.com
Ο λυρισμός του Παύλου Τσίμα, η νοσταλγική διάθεση της Όλγας Τρέμη και το καρνέ επιταγών της Μέρκελ
Πρέπει να με πιάνουν κάποιες κρίσεις...μαζοχισμού , πότε,πότε , αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μου αρέσει τόσο να παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων του Mega Channel ή να διαβάζω "Ελευθεροτυπία", μόνο και μόνο για να μου ανεβαίνει ,στο τέλος, το αίμα στο κεφάλι. Άβυσσος η ψυχή του άνθρωπου. Χθές, λοιπόν, που παρακολουθούσα το αγαπημένο μου δελτίο ειδήσεων, η γνωστή δημοσιογραφική παρέα του "Μεγάλου Καναλιού" είχε πιάσει ψιλή κουβεντούλα για την αντίδραση της Ευρώπης στην οικονομική κρίση.
Ο Παύλος Τσίμας, μόνιμος έκφραστης της "αξιοσέβαστης" σοσιαλδημοκρατικής ορθοδοξίας, διατύπωσε, πάντα με το γνωστό λυρισμό που διακρίνει κάθε πρώην αριστερό, την άποψη πως "οι αγορές δεν θα ήταν λύκοι, αν οι Ευρωπαίοι ηγετες δεν φέρονταν σαν πρόβατα και ήταν σε θέση να κάνουν το σωστό." Φυσικά, το σωστό κατά τον Παύλο Τσίμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κλασσική συνταγή της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών : α) κανόνες στις αγορές χρήματος β) έκδοση ευρωομόλογου και γ) κοινή οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε εκείνο το σημείο όμως, ο Γιάννης Πρετεντέρης έκανε, παραδόξως, μια καλή παρατήρηση . Αφού υπενθύμισε πως οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δανειστούν το τεράστιο ποσό των δύο τρισεκατομμυρίων ευρώ μέσα στο 2011, αναρωτήθηκε : "Τί να κάνουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ; Να βγάλει η Μέρκελ το καρνέ των επιταγών και να πληρώσει τα χρέη όλων;".
Παρότι, οι άλλοι συνομιλητές απάντησαν με ένα ξέπνοο και διόλου πειστικό όχι, κάτι μου λέει πως αν έλεγαν αυτό που πραγματικά σκέφτονταν, η απάντηση θα ήταν ένα μεγάλο "Ναι"!"Ναι, θέλουμε η Μέρκελ να βγάλει το καρνέ των επιταγών και να ξηλωθεί τώρα!" Γιατί, αν πάρεις τις μεγαλόπνοοες φράσεις περί "νέων ευρωπαϊκών μηχανισμών", "εμβάθυνσης της ενοποίησης" και "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" που ξεστομίζει συνέχεια τελευταία ο ελληνικός πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος και τις ξεγυμνώσεις από τα πομπώδη λεκτικά στολίδια,το φιλοευρωπαϊκό περιτύλιγμα και το κεϋνσιανό λούστρο, δεν μένει τίποτε άλλο, παρά ο μύχιος πόθος και η μόνιμη αγωνία των ντόπιων ελίτ, από τον καιρό της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα : Πώς θα φορτώσουμε το χρέος μας στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, για να συνεχίσουμε την ανέμελη σοσιαλιστική μας ντόλτσε βίτα.
Η συζήτηση τελείωσε με την Όλγα Τρέμη να αναπολεί νοσταλγικά το χρυσό παρελθόν της Ευρώπης : "Αν ήταν ο Κολ και ο Μιτεράν θα τα αντιμετώπιζαν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η Ευρώπη έζησε λαμπρές εποχές με άλλου τύπου ηγέτες". Συμπτωματικά, η χρυσή εποχή της Ευρώπης που νοσταλγεί η Όλγα Τρέμη συμπίπτει με τα χρόνια που στη χώρα μας εισέρρεαν τα δισεκατομμύρια των πακέτων της Ε.Ε. και πολιτικοί, καναλάρχες, μεγαλοδημοσιογράφοι, εργολάβοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις έκαναν πάρτυ με τα χρήματα των άτυχων Ευρωπαίων φορολογουμένων.
Ο Παύλος Τσίμας, μόνιμος έκφραστης της "αξιοσέβαστης" σοσιαλδημοκρατικής ορθοδοξίας, διατύπωσε, πάντα με το γνωστό λυρισμό που διακρίνει κάθε πρώην αριστερό, την άποψη πως "οι αγορές δεν θα ήταν λύκοι, αν οι Ευρωπαίοι ηγετες δεν φέρονταν σαν πρόβατα και ήταν σε θέση να κάνουν το σωστό." Φυσικά, το σωστό κατά τον Παύλο Τσίμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κλασσική συνταγή της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών : α) κανόνες στις αγορές χρήματος β) έκδοση ευρωομόλογου και γ) κοινή οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε εκείνο το σημείο όμως, ο Γιάννης Πρετεντέρης έκανε, παραδόξως, μια καλή παρατήρηση . Αφού υπενθύμισε πως οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δανειστούν το τεράστιο ποσό των δύο τρισεκατομμυρίων ευρώ μέσα στο 2011, αναρωτήθηκε : "Τί να κάνουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ; Να βγάλει η Μέρκελ το καρνέ των επιταγών και να πληρώσει τα χρέη όλων;".
Παρότι, οι άλλοι συνομιλητές απάντησαν με ένα ξέπνοο και διόλου πειστικό όχι, κάτι μου λέει πως αν έλεγαν αυτό που πραγματικά σκέφτονταν, η απάντηση θα ήταν ένα μεγάλο "Ναι"!"Ναι, θέλουμε η Μέρκελ να βγάλει το καρνέ των επιταγών και να ξηλωθεί τώρα!" Γιατί, αν πάρεις τις μεγαλόπνοοες φράσεις περί "νέων ευρωπαϊκών μηχανισμών", "εμβάθυνσης της ενοποίησης" και "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" που ξεστομίζει συνέχεια τελευταία ο ελληνικός πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος και τις ξεγυμνώσεις από τα πομπώδη λεκτικά στολίδια,το φιλοευρωπαϊκό περιτύλιγμα και το κεϋνσιανό λούστρο, δεν μένει τίποτε άλλο, παρά ο μύχιος πόθος και η μόνιμη αγωνία των ντόπιων ελίτ, από τον καιρό της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα : Πώς θα φορτώσουμε το χρέος μας στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, για να συνεχίσουμε την ανέμελη σοσιαλιστική μας ντόλτσε βίτα.
Η συζήτηση τελείωσε με την Όλγα Τρέμη να αναπολεί νοσταλγικά το χρυσό παρελθόν της Ευρώπης : "Αν ήταν ο Κολ και ο Μιτεράν θα τα αντιμετώπιζαν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η Ευρώπη έζησε λαμπρές εποχές με άλλου τύπου ηγέτες". Συμπτωματικά, η χρυσή εποχή της Ευρώπης που νοσταλγεί η Όλγα Τρέμη συμπίπτει με τα χρόνια που στη χώρα μας εισέρρεαν τα δισεκατομμύρια των πακέτων της Ε.Ε. και πολιτικοί, καναλάρχες, μεγαλοδημοσιογράφοι, εργολάβοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις έκαναν πάρτυ με τα χρήματα των άτυχων Ευρωπαίων φορολογουμένων.
